Ofurhetjur.com

Mér varð hugsað til þess hérna í vinnunni þegar ég var stödd uppi í Himalaya, komin 4 mánuði á leið með Ninju Tíbrá í bumbunni. Við vorum í 5500 metra hæð og gistum í steyptum kofa með engri hurð. Rúmin voru eins og úr grjóti og við alklædd í snjógalla og dúðuð ofan í flíspoka. Ofan á því vorum við svo með teppi. Við skulfum öll í sitthvoru horninu, höfðum ekki rænu á því fyrr en undir morgun að hrúga okkur saman og reyna að fá meiri hita í kroppinn. Kuldinn var svo hræðilegur (enda við rætur Mount Everest) að ég hélt að þetta yrði mitt síðasta. Þegar ég fór svo út að pissa og æla um nóttina fékk ég Friðgeir til að koma með mér. Við stauluðumst saman út á götu því salernisaðstaðan þarna aðeins til hliðar, eins og að ganga út á gálga, hola í jörðinni og þar var allt morandi í pöddum og viðbjóðslegri hlandfýlu og saurlykt sem ég höndlaði ekki ofan á ógleðina. Það að labba í 5500 metra hæð og líklegast -25°c frosti er ekkert grín. Við áttum erfitt með að halda jafnvægi því loftið var svo þunnt og súrefnið ekki ýkja mikið í hverjum andardrætti. Ég fór út á götu og pissaði og þegar ég var búin að hysja upp um mig, var pissið frosið. Ég gubbaði þessi heljarinnar ósköp því ógleðin var gjörsamlega að fara með mig því kuldi, óþægindi, súrefnis- og matarleysi var að ganga að mér dauðri. Kvöldið áður hafði ég fengið tómatsúpu í kvöldmat (því ekki er mikið að hafa við rætur Mount Everest annað en kulda og gjörsamlega stórbrotna fegurð.) Tómatsúpan var ekki sú hefðbundna, þetta var einn gamall tómatur, mauksoðinn í hálfum líter af vatni. Viðbjóðslegt í alla staði. Ég tók fyrir nefið og gúffaði þessu í mig, fékk æluna upp í munn í hverri skeið og tárin í augun, svo mikið reyndi ég að halda gubbinu niðri. Ég kláraði samt súpuna og gubbaði einungis tvisvar á meðan ég borðaði. Þetta var vægast sagt erfið nótt og nótt sem ég mun ALDREI gleyma.

Ein frábærasta nótt heimsreisunnar svona eftir á að hyggja, eingöngu vegna þess að þetta var svo innilega ólíkt öllu sem ég hef nokkurntíma upplifað og ævintýraþráin og ferðaþorstinn er að ganga frá mér núna í vinnunni. Mig langar í einhver svona ævintýri, þar sem ég er hrædd um líf mitt og er óörugg! Þetta íslenska öryggi, þægilegheit og hversdagslíf lætur mann gleyma því að vera þakklátur fyrir allt sem maður á og hefur möguleika á að öðlast. Hér þarf enginn að berjast fyrir lífi sínu og hér reddast alltaf allt, öryggið er stundum óþægilega mikið og menn tryllast í morgunumferðinni útaf því þeir komast ekki hraðar, hraðar! Hraðar - til hvers? Hraðar í gegnum lífið? Ég vil ekki komast hraðar í gegnum lífið - ég vil njóta hvers einasta dags!

Þessi kuldanótt lét mig hugsa heim, til allra sem ég elska og vera þakklát fyrir rúmið mitt, sængina mína, fjölskylduna og allt sem ég hef og hef möguleika á að öðlast. Þessi nótt lét mig vita það fyrir víst að þetta litla barn mitt sem ég bar undir 5 lögum af ullarfötum, flísefni og úlpum var það sem hélt mér gangandi, það var það eina sem ég vildi - ég var innilega þakklát fyrir að komast einhverntíma heim í hlýjuna með krílið mitt, yndið mitt og njóta íslenska öryggisins en þó á minn hátt, því mér fannst ég núna fyrst kunna að meta það.

Daginn eftir hrækti ég óvart á Friðgeir í bílnum því ég var svo máttlaus að ég dreif ekki út um gluggann og sat sumsé í miðjunni, það sprakk hjá okkur og yndislegu víkingarnir mínir, Friðgeir og Gunni stukku út með bros á vör og ætluðu sko að skipta um dekk eins og sönnum karlmönnum sæmir en lippuðust niður sökum súrefnisleysis og við enduðum með því að vera í hálfgerðu móki að taka einhverjar myndir af fegurðinni og hlæja í örlítilli vímu af því að ég hafi óvart hrækt á Friðgeir. Bílstjórinn skipti um dekk, við keyrðum 7 metra og þá sprakk aftur, vegirnir voru sumsé ekki þeir allra bestu, ekkert sem hinn almenni íslendingur myndi láta bjóða sér á sínum stóra landkrúser 200. Bílstjórinn (vorum með tvo með okkur, LoveSong leiðsögumann og bílstjórann góða) hoppaði upp í vagn sem asni var spenntur fyrir og trillaði í næsta bæ til að fá dekkið bætt. Hann kom svo aftur og við komumst á næsta áfangastað. Yndislegt ferðalag sem ég trúi varla að ég hafi ýmindað mér að sleppa, sleppa til að vera heima og vinna! Ég viðurkenni það að oft hugsaði ég hvað í veröldinni ég væri að hugsa, að fara ólétt í heimsreisu en Ninju Tíbrá varð svo sannalega ekki meint af og er held ég bara betri fyrir vikið. Mamman hennar var allaveganna ekki þjökuð af stressi þessa meðgönguna sem hún hefði líklegast verið hérna heima. Þegar á þessu stóð var þetta allt ægilega skerí, maður var með lífið í lúkunum en Ninjan mín var samt alltaf í fyrirrúmi, ég passaði hana og strákarnir dekruðu við mig, héldu hárinu mínu meðan ég ældi og svona, redduðu mér bréfpokum á flugvöllum þegar gusan var að koma og pössuðu upp á að mér myndi líða vel. Vá hvað mig langar AFTUR! Mig langar að finna lífið svona innilega í æðum mér! Finna þessa þrá til að fá eitthvað betra og vera þakklát fyrir allt sem ég hef, stundum gleymir maður sér í efnishyggjunni! Það er það síðasta sem ég vil, týna sjálfri mér í lífsgæðakapphlaupinu!