Ofurhetjur.com

Ég er þungi á íslensku þjóðfélagi. Ég finn mig tilneydda til að mótmæla upptöku auðkennislykla þar sem þeir gera líf mitt leitt og valda mér afar miklu hugarangri. Þeir verða til þess að ég á erfitt með svefn og ekki nóg með það, mínir auðkennislyklar hafa ekki einungis áhrif á mig, heldur þjóðfélagið í heild sinni.

Þegar ég týni auðkennislykli gefur auga leið að ég þarf nýjan í stað þessa týnda. Þegar ég fæ nýjan liggur það í hlutarins eðli að hann týnist undir eins. Þegar ég fæ svo enn annan fer bankastarfsmaðurinn að líta mig hornauga, það er þetta sem veldur svefntruflunum hjá mér.

Þetta endalausa útlát auðkennislykla hefur ekki verið tekið inn í fjárhagsáætlun bankanna og standa þeir á gati þegar þeir sjá þarna í sínu bókhaldi stórar summur sem ekki er hægt að gera grein fyrir með neinum vitrænum hætti. Þarna tapa þeir stórfé. Það eru svona hlutir sem valda halla bankanna, halla þjóðfélagsins í heild sinni og að lokum hækkun stýrivaxta. Þetta byrjar allt með litlu hlutunum, sem vinda síðar upp á sig og verða að snjóbolta sem erfitt er að stoppa. Þegar boltinn er farinn að rúlla á ógnarhraða hækkar bensínverð, sem veldur mótmælum, sem veldur því að ég verð sein í vinnuna. Þetta veldur hækkun verðbólgu, hækkun matvælaverðs, hækkun lána og eins og gefur að skilja, er það á þessum tímapunkti sem þetta er farið að hafa áhrif á þjóðfélagið í heild sinni. Það að ég týni þessum auðkennislyklum í hrönnum veldur því öllu þessu slæma og er það ósanngjarnt að þjóðfélagsþegnar sem passa upp á sinn auðkennislykil eins og demtantshring ömmu sinnar þurfi að súpa seiðið af mínu misminni. Að þessum sökum finn ég sterka löngun til að mótmæla upptöku auðkennislykla.

Ekki er ráð nema í tíma sé tekið og því gerði ég grein fyrir þessu hugarangri mínu við stórkostlega skilningsríka þjónustufulltrúann minn hjá bankanum fyrir nokkru, þetta er bréfið:

,,ég er sumsé að vandræðast með þennan blessaða auðkennislykil, ég vil helst ALDREI þurfa að nota þetta því ég veit vel að ég á eftir að týna honum undir eins og kemst þá aldrei inn í einkabankann minn, ég mun biðja um nýjan og hann mun eiga sömu örlög og hinn þannig að í raun er þetta bara tilkostnaður fyrir ykkur, að þurfa að leggja út fyrir endalausum auðkennislyklum fyrir mig, aulann sem öllu týni. Þið eruð nú þegar að panta fyrir mig ný debet- og kreditkort svo oft á ári að ég hef fengið fyrir það skammir, ekki vil ég nú setja ykkur endanlega á hausinn. Ég hef hingað til ekki þurft að nota hann en núna (þegar ég skrái mig inn í einkabankann) grátbiður bankinn mig um að nota þennan sora. Ég hef grun um að ég hafi aldrei fengið þennan ágæta lykil þar sem ég bjó í Danmörku þegar þessu var dreift á landsvísu. Það getur nú svosem vel verið að ég hafi á einhverjum tímapunkti fengið þennan óvin minn í hendurnar en glatað honum ,,med det samme” (enda óvinur minn og því engin ástæða til að passa sérstaklega upp á).

Ég er tilbúin að beita öllum mögulegum brögðum og töfrum til að sleppa við þessa fjötra, allaveganna sem lengst. Er fræðilegur möguleiki að komast hjá því að nota þennan blessaða lykil eða fresta því lengur? (og mundu, það verður stórt sár í fjáhag Landsbankans því svo mörgum mun ég týna!)”

Minn stórgóði þjónustufulltrúi svaraði mér um hæl:

,,Þetta er allt í lagi, ég set mig bara í samband við bankastjórnina og þeir geta gert ráð fyrir auðkennislykla-týnleika að þinni hálfu svo þeir geti sett það í fjárhagsáætlun næsta árs. Ég er hræddur um að þú neyðist að taka þennan erkióvin upp á arma þína vegna þess að mér skilst að bráðum eigi að loka á alla sem ekki nota lykilinn.”

Núna get ég sofið örlítið værar, þegar ég veit að næsta fjárhagsár verður mun betra, fyrirsjáanlegra á allan máta. Það þarf ekki að kvíða falli krónunnar eða óvæntra stýrivaxtahækkanna, þetta hefur verið tekið inn í fjárhagsáætlun og því biðst ég hér með afsökunar við alla sem hafa nú þurft að súpa seiðið af mínum mistökum þetta árið. Lánahækkanir, mótmæli í Ártúnsbrekku, hjónaerjur, ég tek þetta á mig.