Ofurhetjur.com

Við törtlesdúfurnar fórum út að borða um helgina, þá sjaldan að maður lyftir sér upp. Við ákváðum að fara á Santa María, einn af mínum uppáhalds. Santa María er sumsé ægilega sætur staður, ódýr og ööönaðslega góður - þar sem einvörðungu vinna spænskumælandi þjónar. Þar var þéttsetið enda laugardagskvöld. Þéttsetið, þá meina ég eins og á Stjörnutorginu - borð við borð. Við sátum inni í horni og við hliðina á okkur sest maður, rúmlega fimmtugur.

Við höfum haft það að leik að reyna að slá hvort annað út af laginu, með því meðal annars að segja sláandi hluti og vera með ólæti á almannafæri. Ég hef ekki verið þekkt fyrir að vera tepra og ekki Jói heldur þannig að já, óhætt að segja að margar tilraunir hafa verið misheppnaðar. Þegar maðurinn biður um matseðilinn á eins bjagaðri ensku og mögulegt er fer Jói að reyna að slá mig út af laginu með dónalegum kommentum. Hann auðvitað var ekki að hvísla þar sem ég hafði fyrr í vikunni misst heyrnina tímabundið sökum eyrnasýkingar og var ekki að heyra mjög vel akkúrat þarna. Það sem ég gerði var að tylla hausnum og setja upp smávegis skömmustulegan svip til að gefa til kynna að nú mætti hann hætta, þar sem maðurinn við hliðina á okkur myndi heyra þetta, ég var jafnvel farin að roðna ögn, svo klúr var hann. Jói var handviss um að þetta væri útlendingur og við sættumst á annaðhvort þjóðverji eða frakki þar sem enskan var ekki upp á marga fiska hjá honum blessuðum þegar hann var að panta. Hann hélt því áfram að segja dónalega hluti, lét þjóðfakkann ekkert trufla sig. Við kláruðum að borða, vorum hvergi nærri dönnuð í samtali okkar og þjóðfrakkinn við hliðina á okkur sat sem fastast þrátt fyrir að hafa lokið við að borða löngu á undan okkur. Ég hélt bara að hann væri að drekka í sig stórbrotna íslenska menningu. Þegar ég svo stóð upp þurfti ég að klöngrast framhjá honum og færa borðið hans til að komast út. Eitt augnablik gleymdi ég því að þjóðfrakkinn væri ekki íslendingur og þakkaði pent fyrir mig á íslensku. Mér til ómældrar gleði sagði hann: ,,Verði þér að góðu vænan” og glotti.

Já, óhætt að segja að þetta var eitt vandræðalegasta augnablik lífs míns - ég fölnaði. Ég hneig næstum niður úr hlátri úti á gangstétt fyrir utan staðinn - kjánahrollurinn var ótrúlegur! Kynórar ástmanns míns höfðu verið opinberaðir þarna fyrir manninum sem ekkert sagði - í hátt í klukkutíma sátum við og spjölluðum. Opinberun fyrir manninn sem sat sem fastast eftir að hafa lokið máltíðinni. Manninum sem hugsanlega var með standpínu - þess vegna gat hann ekki staðið upp hið snarasta?

..Hann var greinilega að drekka í sig íslenska kynóra - ekki stórbrotna íslenska menningu.

2-1 fyrir Jóa - hann sló mig duglega út af laginu þarna, þó eiginlega sjálfan sig í leiðinni.