Þegar við vorum í hemsreisunni urðum við fyrir moskítóárás í Agra í Indlandi og urðum eins og gatasigti eftir öll bitin. Eftir það kippti maður sér ekkert upp við nokkur bit. Þegar við vorum í fluginu á leiðinni heim frá New York furðaði ég mig á því að vera ennþá með eitthvað bit á öxlinni. Ég hugsaði ekkert meira um það. Eftir að við komum heim hef ég alltaf verið með smá roða á öxlinni og óþægindi. Ég pældi svosem ekkert mikið í því fyrr en á fimmtudaginn, þá fékk ég alveg nóg af þessum axlarpirringi og reyndi að kreista þetta. Allt kom fyrir ekki og á föstudaginn gerði ég aðra tilraun og kreisti eins og ég gat og það var farið að blæða en ég hætti ekki - svo mikið pirraði þetta mig. Ég stóð fyrir framan spegilinn og sá allt í einu glitta í eitthvað svart - inní öxlinni á mér! Ég velti fyrir mér hvort þetta væri bara storknað blóð eða eitthvað því ég hafði jú verið að kreista þetta daginn áður. Ég hætti samt ekki einhverra hluta vegna að kreista þetta. Svarti depillinn varð nú æ skýrari og allt í einu heyrðist smellur (svona eins og heyrist þegar belgurinn er sprengdur í fæðingu) og út kom svartur köggull, eins og lítill steinn! Eftir var gat í öxlinni á mér og mér fannst þetta ægilega skrítið. Ég fór að skoða apparatið sem kom út og fannst þetta nú heldur betur ógeðslegt. Ég skreið svo upp í rúm til Friðgeirs og Ninju Tíbrár og sagði Friðgeiri frá þessu. Morguninn eftir var Friðgeir búinn að fara að kíkja á ógeðið sem kom úr öxlinni á mér og var búinn að komast að niðurstöðu - ÞETTA VAR PADDA! Ég fór og skoðaði þetta betur og já, ógeðið sem hafði verið inní öxlinni á mér síðan í heimsreisunni (í rösklega 9 mánuði) var líklegast svokallaður ticker, ógeðslega paddan á myndinni! Þetta hefur maður uppúr því að vera að þvælast um heiminn hehehe!

Við fórum upp á Slysó og Ninja Tíbrá var í pössun hjá Ömmu gróu á meðan. Við biðum í röð í 2 tíma og svo þegar kom að okkur skoðaði læknirinn mig í nokkrar mínútur og við greiddum fyrir það fjóra fjólubláa þúsundkallapjeninga! Hann vildi ekki skera í hendina (til að fjarlægja allt dýrið) eins og við komum þarna til að fá hann til að gera. Hann vildi hins vegar að ég færi á sterk sýklalyf, sem ég vil síður gera því ég er með Tíbrá á brjósti og vil ekki þurfa að hætta því. Ég vil frekar láta skera í kringum þar sem pöddukvikindið var og vera með ör og vona þá að pödduógeðið sé úr sögunni en fer samt á fúkkalyf ef þess er virkilega þörf, ég ætla að fá sekond oppiníon á málinu og hvað er best að gera. Svona pöddur (fer eftir því hvaðan þær eru upprunar, ef ég hef fengið hana í Indlandi er til dæmis verra en í Bandaríkjunum) geta meðal annars valdið heilabarkarbólgu og taugasjúkdómum. Ég er nú samt búin að vera með kvikindið í 9 mánuði í öxlinni og það hefur ekkert gert mér hingað til þannig að ég vona að ekkert gerist úr þessu! Um kvöldið fórum við svo á jólahlaðborð á Óðinsvé hjá Sigga hall með RU-premier (tölvunördunum sem voru með Friðgeiri í tölvunarfræðinni) og það var rosa stuð, allir gátu skemmt sér yfir þessari ágætu pöddusögu og Ninja var í pössun hjá mömmu, pabba og Þorgeiri Kristjáni á meðan. Litla gellan var semsagt í pössun allan daginn - ekkert smá dugleg! Ég tilkynnti mömmu og Gróu að þær væru búnar að eignast nýtt barnabarn því pöddukvekendeð er jú búið að búa í mér í 9 mánuði - alveg eins og Ninja Tíbrá gerði!
..23 dagar í útflutning!

2657

Líkar mæðgur? Á efri myndinni er ég í fanginu á Steinku systur og á neðri myndinni er Ninja Tíbrá á svipuðum aldri - erum við ekki líkar?

Núna eru bara rétt rúmar 3 vikur í að við flytjum í Baunaveldið! Við skráðum okkur á þennan líka rokksolid biðlista eftir íbúð fyrir ári síðan, vorum heldur betur tímalega í því til að vera alveg viss um að fá íbúð. Við sóttum um íbúðir á ákveðnu kollegíi. Núna - ári seinna erum við enn ekki búin að fá íbúð. Við byrjuðum nr.21 á biðlista og svo fljótlega urðum við nr.7, þegar við svo settum Ninju inní dæmið hoppuðum við upp í sæti nr.3 og svo í september upp í sæti nr.2! Þetta var draumastaða, að okkur fannst, því nú fengjum við alveg bókað íbúð! Fyrir nokkrum vikum hoppuðum við svo upp í sæti nr.3 (algjörlega röng þróun að okkar mati!) og svo nr.4! Nú voru góð ráð dýr því þá var ekki nema mánuður í flutninga. Líkurnar á því að við fáum þessar íbúðir sem við sóttum um fyrir ári síðan eru afar litlar. Þessi vika er því búin að fara í íbúðarleit og símtöl á dönsku. Við erum búin að sækja um á 6 öðrum kollegíum þar sem við erum nr.1 á biðlista en erum hins vegar búin að bíða þar svo stutt og erum að sækja um svo seint að þetta er allt í óvissu, það gæti þess vegna verið búið að úthluta þeim íbúðum sem eru að losna. Við biðjum bara til Guðs að einhver ákveði að hætta í skóla um áramótin og flytja út úr íbúð sem við sóttum um svo við getum fengið íbúð! Við krossleggjum því fingur og vonumst eftir að fá íbúð í jólagjöf!

Eeeen, við vorum að fá óóóótrúlega skemmtilegar leyndó-fjölgunar-fréttir rétt í þessu við mæðgur og við erum alveg hreint æææææsispenntar! Næsta ár verður ótrúlega skemmtilegt og inniheldur leikfélaga fyrir Ninju Tíbrá (ekki samt systkini ef einhver giskaði á það)! Ég lofa að segja frá því þegar það má gera þetta opinbert!

Ég fór með Ninju Tíbrá í ungbarnaskoðun í morgun. Ninja átti tíma kl.10:00 og þegar ég var passlega búin að klæða hana í útigallann heyrðust þessar líka þrumur og eldingar! Það þurfti að sjálfsögðu að skipta um algalla því hún kúkaði alveg upp í hálsmál. Við mættum því 2 mínútum of seint og ekki þótti mér 2 mínútur tiltökumál. Okkur var sagt að setjast fyrir framan stofuna hjá lækninum sem við og gerðum. Þegar við vorum búnar að bíða í 20 mínútur kom grænlenskt par (að ég held) með son sinn á sama reki og Ninja. Þau settust á móti okkur og biðu líka. 10 mínútum seinna kom gamall maður og settist hjá okkur Ninju og var líka að bíða. Við mæðgur vorum alveg sallarólegar og bara að spjalla. Eftir 50 mínútna bið voru Ninja og grænlenski strákurinn bæði farin að ókyrrast töluvert og ég var orðin frekar pirruð á endalausri biðinni en sagði samt ekkert. Þegar klukkan var orðin 11 og ég komin með algjört ógeð á biðstofunni kemur fram hjúkrunarfræðingur og horfir á mig og segir í pirringstón: ,,Fyrirgefðu, ert þú með vesen?” Þetta var dropinn sem fyllti mælinn hjá mér, ég hafði verið ansi dugleg að bíða róleg, án þess að vera með vesen og nú kom þessi kelling askvaðandi fram og sakaði mig um það vesen sem ég hafði forðast með öllum kröftum að búa til! Það sauð alveg töluvert í mér og ég horfði á óvin minn og sagði fúl: ,,nei, ég er sko ekkert með neitt vesen!!!” Ég reyndi samt að halda ró minni og snappa ekki á þessa ágætu konu. Þegar ég var að hugsa um að segja eitthvað meira rétti grænlenska konan á móti mér upp hendina og sagði: ,,VESEN” og benti á barnið. Litla krúttið hét sumsé Vesen og ég þurfti að nýta gjörsamlega alla mína orku í að grenja ekki úr hlátri uppí hjúkkuna og vesalings grænlenska parið og skammaðist mín að sjálfsögðu alveg ofan í tær fyrir pirringinn og lætin í mér!

Ég kíkti í heimsókn til pabba. Árið er 1979 og pabbi er með miklu meira hár en ég þó við séum jafngömul. Samkvæmt nýjustu sköðunarkönnunum þyki ég hafa höfuðlagið hans pabba (og munnsvipinn líka samkvæmt Sigrúnu frænku í Mosó) en annað fæ ég frá henni mömmu minni (enda viill ég líka mikið frekar líkjast henni, pabbi er svo loðinn). Okkur pabba kom vel saman í fortíðinni enda semur okkur einstaklega vel í nútíðinni og ég brosi og hlæ þegar pabbi lætur eins og hálfviti. Nú fer að styttast í að við flytjum öll til Danmerkur, pabbi bjó þar þegar hann var lítill. Við stoppum örugglega þar sem hann bjó og þá skal ég sýna ykkur myndir af okkur pabba saman í sandkassanum hans (í fortíð og nútíð). Pabbi og mamma eru orðin voða spennt og eru alltaf að spá í hvað þau eiga að hafa með, svo lengi sem þau muna eftir mér þá er mér alveg sama hvað fer í gáminn. Þau eru líka búin að lofa mér því að stóri fuglinn muni fara með okkur eitthvert suður á bóginn um páskanna svo við getum spókað okkur á ströndinni og orðið kaffibrún.

Loksins er nafnið hennar Ninju Tíbrár komið í þjóðskrá - rúmlega mánuði eftir skírn. Það gengur ekkert að vera Stúlka Friðgeirsdóttir endalaust - sérstaklega ekki þegar maður á svona fallegt nafn! Ninja er sko orðin þvílíkt stór! Það skemmtilegasta er að fara í bað, alltaf þegar hún fer í baðið verður það helst að vera það langt að það þarf að bæta heitu vatni á balann því það er orðið kalt. Ef baðið er eitthvað steypibað lætur mín sko aldeilis heyra í sér þegar hún er tekin uppúr og grætur sáran og fær ekka og alles þannig að baðið er alltaf langt og skemmtilegt. Gellan fær svo alltaf nudd og þægilegheit eftir baðið, áður en hún fer í náttfötin - þetta er sko algjört uppáhald! Hún hjalar og brosir allan daginn og er orðin ótrúlega dugleg að grípa í dótið sitt og sveifla því um allt og skoðar allt í kringum sig. Ninja Tíbrá verður þriggja mánaða á föstudaginn og fer í sprautu að því tilefni á mánudaginn. Það tekur örugglega meira á mömmuna en Ninju því hún lét aldrei í sér heyra á Vökudeildinni þegar hún var stungin oft á dag. Við mæðgur erum annars bara í því þessa dagana að undirbúa fyrir jólahátíðina því þetta er í fyrsta skipti í mínu lífi sem ég er ekki í jólaprófum og er alveg að njóta þess í botn!
Af því að það eru nú að koma jól og fólk hefur verið að spyrja hvernig á að fallbeygja nafnið hennar ákvað ég að skella því hérna inn:

• nf. (hér er): Ninja Tíbrá
• þf. (um): Ninju Tíbrá
• þgf. (frá): Ninju Tíbrá
• ef. (til): Ninju Tíbrár

Við eigum jólatré vei - vei - vei!

Nú eru jólin að koma og allt orðið tilbúið í litla kotinu okkar! Við fengum okkur lítið jólatré því við erum svo lítil fjölskylda, með lítið barn í lítilli íbúð og erum lítið heima. Það er bara mánuður þangað til við flytjum til Danmerkur og ennþá styttra í jólin! Við erum að fara að skreyta piparkökur á morgun í Hvalfirðinum hjá Aggú frænku þannig að jólaundirbúningurinn er í algjöru hámarki. Kertaljós og notalegheit eru sko aðalmálið hjá okkur núna í skammdeginu og yndislegt að kúra fyrir framan fína jólatréð okkar!

Jólaknús til allra!