Ofurhetjur.com

Ég er þungi á íslensku þjóðfélagi. Ég finn mig tilneydda til að mótmæla upptöku auðkennislykla þar sem þeir gera líf mitt leitt og valda mér afar miklu hugarangri. Þeir verða til þess að ég á erfitt með svefn og ekki nóg með það, mínir auðkennislyklar hafa ekki einungis áhrif á mig, heldur þjóðfélagið í heild sinni.

Þegar ég týni auðkennislykli gefur auga leið að ég þarf nýjan í stað þessa týnda. Þegar ég fæ nýjan liggur það í hlutarins eðli að hann týnist undir eins. Þegar ég fæ svo enn annan fer bankastarfsmaðurinn að líta mig hornauga, það er þetta sem veldur svefntruflunum hjá mér.

Þetta endalausa útlát auðkennislykla hefur ekki verið tekið inn í fjárhagsáætlun bankanna og standa þeir á gati þegar þeir sjá þarna í sínu bókhaldi stórar summur sem ekki er hægt að gera grein fyrir með neinum vitrænum hætti. Þarna tapa þeir stórfé. Það eru svona hlutir sem valda halla bankanna, halla þjóðfélagsins í heild sinni og að lokum hækkun stýrivaxta. Þetta byrjar allt með litlu hlutunum, sem vinda síðar upp á sig og verða að snjóbolta sem erfitt er að stoppa. Þegar boltinn er farinn að rúlla á ógnarhraða hækkar bensínverð, sem veldur mótmælum, sem veldur því að ég verð sein í vinnuna. Þetta veldur hækkun verðbólgu, hækkun matvælaverðs, hækkun lána og eins og gefur að skilja, er það á þessum tímapunkti sem þetta er farið að hafa áhrif á þjóðfélagið í heild sinni. Það að ég týni þessum auðkennislyklum í hrönnum veldur því öllu þessu slæma og er það ósanngjarnt að þjóðfélagsþegnar sem passa upp á sinn auðkennislykil eins og demtantshring ömmu sinnar þurfi að súpa seiðið af mínu misminni. Að þessum sökum finn ég sterka löngun til að mótmæla upptöku auðkennislykla.

Ekki er ráð nema í tíma sé tekið og því gerði ég grein fyrir þessu hugarangri mínu við stórkostlega skilningsríka þjónustufulltrúann minn hjá bankanum fyrir nokkru, þetta er bréfið:

,,ég er sumsé að vandræðast með þennan blessaða auðkennislykil, ég vil helst ALDREI þurfa að nota þetta því ég veit vel að ég á eftir að týna honum undir eins og kemst þá aldrei inn í einkabankann minn, ég mun biðja um nýjan og hann mun eiga sömu örlög og hinn þannig að í raun er þetta bara tilkostnaður fyrir ykkur, að þurfa að leggja út fyrir endalausum auðkennislyklum fyrir mig, aulann sem öllu týni. Þið eruð nú þegar að panta fyrir mig ný debet- og kreditkort svo oft á ári að ég hef fengið fyrir það skammir, ekki vil ég nú setja ykkur endanlega á hausinn. Ég hef hingað til ekki þurft að nota hann en núna (þegar ég skrái mig inn í einkabankann) grátbiður bankinn mig um að nota þennan sora. Ég hef grun um að ég hafi aldrei fengið þennan ágæta lykil þar sem ég bjó í Danmörku þegar þessu var dreift á landsvísu. Það getur nú svosem vel verið að ég hafi á einhverjum tímapunkti fengið þennan óvin minn í hendurnar en glatað honum ,,med det samme” (enda óvinur minn og því engin ástæða til að passa sérstaklega upp á).

Ég er tilbúin að beita öllum mögulegum brögðum og töfrum til að sleppa við þessa fjötra, allaveganna sem lengst. Er fræðilegur möguleiki að komast hjá því að nota þennan blessaða lykil eða fresta því lengur? (og mundu, það verður stórt sár í fjáhag Landsbankans því svo mörgum mun ég týna!)”

Minn stórgóði þjónustufulltrúi svaraði mér um hæl:

,,Þetta er allt í lagi, ég set mig bara í samband við bankastjórnina og þeir geta gert ráð fyrir auðkennislykla-týnleika að þinni hálfu svo þeir geti sett það í fjárhagsáætlun næsta árs. Ég er hræddur um að þú neyðist að taka þennan erkióvin upp á arma þína vegna þess að mér skilst að bráðum eigi að loka á alla sem ekki nota lykilinn.”

Núna get ég sofið örlítið værar, þegar ég veit að næsta fjárhagsár verður mun betra, fyrirsjáanlegra á allan máta. Það þarf ekki að kvíða falli krónunnar eða óvæntra stýrivaxtahækkanna, þetta hefur verið tekið inn í fjárhagsáætlun og því biðst ég hér með afsökunar við alla sem hafa nú þurft að súpa seiðið af mínum mistökum þetta árið. Lánahækkanir, mótmæli í Ártúnsbrekku, hjónaerjur, ég tek þetta á mig.

Þessir páskar hafa ekki verið þeir allra sprækustu. Við mægður erum búnar að vera lasnar. Eyrnabólga hjá litlu sæt og lungnabólga hjá stóru sæt. Við fórum austur í smá stund með mömmu, pabba og Dodda. Fórum í fermingu hjá Garðari og ætluðum að vera fram yfir helgi en svo voru allir bara lasnir þannig að við brunuðum bara í bæinn aftur, fjörðurinn fagri stendur nú samt alltaf fyrir sínu. Komum aftur í gær þegar Steinunn sæta mín átti afmæli! Doddinn minn á svo afmæli á morgun (tæknilega séð í dag því það er komið eftir miðnætti og 24.mars genginn í garð) þannig að það er nú eins gott að kýla bara í sig íbúfen og vera sprækur því dagarnir bjóða nú alveg upp á heljarinnar fjör, sérstaklega morgundagurinn - það verður eitthvað stuð =)

Þegar við komum svo heim í kotið okkar eftir austurför var allt í drasli hérna heima og Ninja Tíbrá er nú ekki alltof vön því þannig að hún ákvað að siða mömmu sína til og horfði stíft á mig, benti á hrúguna af hreinum þvotti í sófanum og sagði: ohh, laja til! Ég hlýddi auðvitað og núna er allt tandurhreint og fínt =)

Krílakrúttin fóru í páskaeggjaleit í morgun, Doddi, Patti, Ísabella & Ninja. Guð hvað það var krúttlegt!

Elísabet kom hérna áðan til okkar og er auðvitað MEGA-æðisleg í sér eins og alltaf, kom með geggjuð Línu-föt handa Ninju Tíbrá því hún missir sig alltaf í Svíþjóðinni, oh hún er svo mikið yndi!

Friðgeir er í Danmörkinni hjá Guðnýju og er búinn að vera í viku og verður í nokkra daga í viðbót. Við heyrðum í honum í morgun, páskaknús í gegnum símann!

Vá, ég veð hérna úr einu í annað en það er nú eitt sem ég verð að koma að hérna: NINJA TÍBRÁ ER OFFICIALLY ORÐIN ALTALANDI! Það er EKKERT sem hún getur ekki sagt, það eina sem vantar upp á er að hún fari að forma setningar með meira en fjórum orðum! Hún segir öll orð án nokkurra erfiðleika og skilur ALLT! Hún segir líka orðið nokkra orða setningar eins og “hvar er Dorgeir Tistján” (þýðir hvar er Þorgeir Kristján) og “amma og afi úti” og svona en samt vantar upp á að hún nýti sér margar setningar í einu og lengri setningar. Jeremías hvað ég er óendanlega stolt mamma - hún segir líka alltaf já eða nei þegar maður spyr hana hvort hún vilji eitthvað. Ekki slæmt að vera 18 mánaða og altalandi engill! Hún er líka búin að vera svo yndisleg við mig núna á meðan ég er búin að vera lasin, ég hef náttúrulega verið dálítið tuskuleg og ein með hana og hún sýnir þessu fullan skilning, kyssir mig, knúsar og klappar og segir: mamma Ninna esskla (sem þýðir Mamma ég elska þig!) Vá hvað ég finn það samt núna á meðan ég er lasin hvað það er frábært að eiga fólk að sem þykir vænt um mann, mamma, pabbi, Doddi, Steinka, Siggi, Patti og Ísabella eru öll búin að vera æði! Það er sko frábært að eiga svona yndislega fjölskyldu sem hleypur með manni undir bagga þegar eitthvað er að og hikar aldrei, ÓMETANLEGT að eiga svona gott fólk að!

Það verður reunion hjá okkur Eskifjarðargellunum hérna fyrir sunnan um næstu helgi og halla malla hvað ég er spennt! Ég fæ nú meira að segja að passa upp á að drösla Guðrúnu Veigu heim í háttinn eftir Reunionið því hún ætlar að gista hérna hjá mér. Ég og mín kæra Sara erum sko að tapa okkur úr spenningi og þurfum nú aldeilis að fara að klára að skipuleggja þetta, svona óskipulag er ekki okkar tebolli! Ég held sko að þetta verði LEGEND.. wait for it ..ARY eins og hann Barney vinur minn í How I Met Your Mother myndi orða það

Mér varð hugsað til þess hérna í vinnunni þegar ég var stödd uppi í Himalaya, komin 4 mánuði á leið með Ninju Tíbrá í bumbunni. Við vorum í 5500 metra hæð og gistum í steyptum kofa með engri hurð. Rúmin voru eins og úr grjóti og við alklædd í snjógalla og dúðuð ofan í flíspoka. Ofan á því vorum við svo með teppi. Við skulfum öll í sitthvoru horninu, höfðum ekki rænu á því fyrr en undir morgun að hrúga okkur saman og reyna að fá meiri hita í kroppinn. Kuldinn var svo hræðilegur (enda við rætur Mount Everest) að ég hélt að þetta yrði mitt síðasta. Þegar ég fór svo út að pissa og æla um nóttina fékk ég Friðgeir til að koma með mér. Við stauluðumst saman út á götu því salernisaðstaðan þarna aðeins til hliðar, eins og að ganga út á gálga, hola í jörðinni og þar var allt morandi í pöddum og viðbjóðslegri hlandfýlu og saurlykt sem ég höndlaði ekki ofan á ógleðina. Það að labba í 5500 metra hæð og líklegast -25°c frosti er ekkert grín. Við áttum erfitt með að halda jafnvægi því loftið var svo þunnt og súrefnið ekki ýkja mikið í hverjum andardrætti. Ég fór út á götu og pissaði og þegar ég var búin að hysja upp um mig, var pissið frosið. Ég gubbaði þessi heljarinnar ósköp því ógleðin var gjörsamlega að fara með mig því kuldi, óþægindi, súrefnis- og matarleysi var að ganga að mér dauðri. Kvöldið áður hafði ég fengið tómatsúpu í kvöldmat (því ekki er mikið að hafa við rætur Mount Everest annað en kulda og gjörsamlega stórbrotna fegurð.) Tómatsúpan var ekki sú hefðbundna, þetta var einn gamall tómatur, mauksoðinn í hálfum líter af vatni. Viðbjóðslegt í alla staði. Ég tók fyrir nefið og gúffaði þessu í mig, fékk æluna upp í munn í hverri skeið og tárin í augun, svo mikið reyndi ég að halda gubbinu niðri. Ég kláraði samt súpuna og gubbaði einungis tvisvar á meðan ég borðaði. Þetta var vægast sagt erfið nótt og nótt sem ég mun ALDREI gleyma.

Ein frábærasta nótt heimsreisunnar svona eftir á að hyggja, eingöngu vegna þess að þetta var svo innilega ólíkt öllu sem ég hef nokkurntíma upplifað og ævintýraþráin og ferðaþorstinn er að ganga frá mér núna í vinnunni. Mig langar í einhver svona ævintýri, þar sem ég er hrædd um líf mitt og er óörugg! Þetta íslenska öryggi, þægilegheit og hversdagslíf lætur mann gleyma því að vera þakklátur fyrir allt sem maður á og hefur möguleika á að öðlast. Hér þarf enginn að berjast fyrir lífi sínu og hér reddast alltaf allt, öryggið er stundum óþægilega mikið og menn tryllast í morgunumferðinni útaf því þeir komast ekki hraðar, hraðar! Hraðar - til hvers? Hraðar í gegnum lífið? Ég vil ekki komast hraðar í gegnum lífið - ég vil njóta hvers einasta dags!

Þessi kuldanótt lét mig hugsa heim, til allra sem ég elska og vera þakklát fyrir rúmið mitt, sængina mína, fjölskylduna og allt sem ég hef og hef möguleika á að öðlast. Þessi nótt lét mig vita það fyrir víst að þetta litla barn mitt sem ég bar undir 5 lögum af ullarfötum, flísefni og úlpum var það sem hélt mér gangandi, það var það eina sem ég vildi - ég var innilega þakklát fyrir að komast einhverntíma heim í hlýjuna með krílið mitt, yndið mitt og njóta íslenska öryggisins en þó á minn hátt, því mér fannst ég núna fyrst kunna að meta það.

Daginn eftir hrækti ég óvart á Friðgeir í bílnum því ég var svo máttlaus að ég dreif ekki út um gluggann og sat sumsé í miðjunni, það sprakk hjá okkur og yndislegu víkingarnir mínir, Friðgeir og Gunni stukku út með bros á vör og ætluðu sko að skipta um dekk eins og sönnum karlmönnum sæmir en lippuðust niður sökum súrefnisleysis og við enduðum með því að vera í hálfgerðu móki að taka einhverjar myndir af fegurðinni og hlæja í örlítilli vímu af því að ég hafi óvart hrækt á Friðgeir. Bílstjórinn skipti um dekk, við keyrðum 7 metra og þá sprakk aftur, vegirnir voru sumsé ekki þeir allra bestu, ekkert sem hinn almenni íslendingur myndi láta bjóða sér á sínum stóra landkrúser 200. Bílstjórinn (vorum með tvo með okkur, LoveSong leiðsögumann og bílstjórann góða) hoppaði upp í vagn sem asni var spenntur fyrir og trillaði í næsta bæ til að fá dekkið bætt. Hann kom svo aftur og við komumst á næsta áfangastað. Yndislegt ferðalag sem ég trúi varla að ég hafi ýmindað mér að sleppa, sleppa til að vera heima og vinna! Ég viðurkenni það að oft hugsaði ég hvað í veröldinni ég væri að hugsa, að fara ólétt í heimsreisu en Ninju Tíbrá varð svo sannalega ekki meint af og er held ég bara betri fyrir vikið. Mamman hennar var allaveganna ekki þjökuð af stressi þessa meðgönguna sem hún hefði líklegast verið hérna heima. Þegar á þessu stóð var þetta allt ægilega skerí, maður var með lífið í lúkunum en Ninjan mín var samt alltaf í fyrirrúmi, ég passaði hana og strákarnir dekruðu við mig, héldu hárinu mínu meðan ég ældi og svona, redduðu mér bréfpokum á flugvöllum þegar gusan var að koma og pössuðu upp á að mér myndi líða vel. Vá hvað mig langar AFTUR! Mig langar að finna lífið svona innilega í æðum mér! Finna þessa þrá til að fá eitthvað betra og vera þakklát fyrir allt sem ég hef, stundum gleymir maður sér í efnishyggjunni! Það er það síðasta sem ég vil, týna sjálfri mér í lífsgæðakapphlaupinu!

Ég ákvað (þegar sófinn er fullur af þvotti sem á eftir að brjóta saman, straubunkinn svimandi hár og vinna situr á hakanum) að dunda mér í heimasíðunni. Ég setti frábæra tónlist á og fór að föndra og voila - nýtt lúkk er komið í gagnið! Hvað finnst ykkur?

Næst þegar andinn kemur yfir mig ætla ég þó að græja myndaalbúmið, það gengur ekki lengur þetta endalausa myndaleysi!

Ninja Tíbrá fór í 18 mánaða skoðunina í dag og læknarnir voru að sjálfsögðu orðlausir yfir undrabarninu sem syngur ,,písommí” (Piece Of Me með Britney Spears, það er sko uppáhaldið þessa dagana) og klæðir sig svotil sjálf (reyndar fer bolurinn stundum á fæturnar en það er nú algjört aukaatriði.)

Daman er orðin 11,5kg og 83cm og heldur sinni kúrfu vel. Ólöf ljósmóðir sprautaði hana svo í lokin og Ninja Tíbrá var nú ekkert að væla yfir því heldur setti í brúnir, horfði illum augum á Ólöfu og sagði hneyksluð: ,,ÁI ÓLÖF!”

The GIRLS ætla að koma á morgun til okkar í mat, spil og stuð. Við ætlum allar að láta eitthvað matarkyns af hendi rakna og ég get varla beðið! Við höfum nú alltaf verið þekktar fyrir að vera ægilegir stuðboltar og morgundagurinn verður án efa gargandi snilld! =)