Ofurhetjur.com

Þegar ég var unglamb fór ég í mannfögnuð eins og venjan var nánast á degi hverjum. Sturla Halldór og Vilhelm voru einir heima eins og svo oft og héldu teiti eins og þeim einum er lagið. Partýin í Svínaskálahlíðinni eru í minningunni eitthvað sem aldrei verður toppað. Þegar fjörið var í hámarki var harvöxtur karlmannanna á svæðinu tekin fyrir og líkamshár rökuð af frá hvirfli til ilja. Karl Steven Stock var þá í hárgreiðslunámi og var því tilvalið að hann fengi að láta til sín taka. Óhætt er að segja að stemningin og tryllingurinn hafi ágerst þegar leið á kveldið. Þetta er mér allt í fersku minni þar sem ég var á sýklalyfjum og þar af leiðandi með öllu allsgáð. Tekin var skyndiákvörðun um að dansa úr sér vit og rænu á balli á Seyðisfirði, þetta var eins og gefur að skilja – það eina rétta í stöðunni. Sturla skildi partýgesti eftir í Svínaskálahlíðinni eins og venjan var og fór með mér, Eiríki Hafdal, Jóhanni Erni og Halla Sveinþóri á ball. Eiríkur Hafdal var eins og svo oft áður, bílstjórinn. Við vorum varla lögð af stað þegar ég áttaði mig á dólgslátum yndislegu drengjanna sem voru mér þarna til samlætis. Óþarfi að kljúfa hvert smáatriði, daginn eftir sátum við allaveganna öll sem eitt á lögreglustöðinni á Eskifirði, sett í yfirheyrslur, viðriðin fánastuldsmálið svokallaða. Ég var vitorðsmaður og því ekki sakhæf og því blessunarlega enn með flekklausa sakaskrá þar sem ég fór heim áður en hver einasta fánastöng á austurlandi var strípuð, sat einungis í bílnum flissandi á meðan þeir ,,afflögguðu” nokkrum smábæjum. Drengirnir héldur svo áfram framundir morgun. Refsingin var að drengirnir mínir þurftu að fara, með skottið á milli lappann og hengja hvert einasta fánasnytti upp á sinn upprunalega stað og með skít og skömm biðjast afsökunar. Þetta slapp ég við þar sem sýklalyfin björguðu mér frá skellnum því hefði ég verið í fullu fjöri, hefði ég verið hrókur alls fagnaðar, án minnsta efa verið krúnurökuð og hlegið úr mér vit og rænu á hlaupum um firðina, búin að gera mér kjól úr kaupfélagsfána. Ástæða þess að bankað var upp á hjá Sturlu morguninn eftir og hann fenginn til að leysa frá skjóðunni niðri á stöð var að sjálfsögðu einstaklega glansandi skalli allra drengjanna sem öll vitni bentu á. Agnarsmáa Austurlandið var ekki lengi að tenjga það í Svínaskálahlíðina þar sem tryllingurinn var yfirleitt alltaf toppaður með hverju partýi, þó það hafi oft verið svo gott sem ómögulegt. Ég vil meina að hefði þetta verið örlítið dulbúið, hefðu sjúmakerfánar getað prýtt alla veggi hér í íbúðinni minni og við hefðum hlegið tryllingslega á fertugsaldrinum á ríjúníoni. Fánastuldsmálið svokallaða hefur legið í leyni í mörg ár, eða síðan á grunnskólaárum okkar á Eskifirði. Þarsíðustu helgi var þó framhald af málinu, óprúttnir glæpamenn sem finnst augljóslega ekkert heilagt! Þessir eru þó ekki sakleysingjar að austan sem gera óskunda í æsku heldur þó nokkuð skipulagðari ræningjar sem mæta dulbúnir á vettvang, déskotans óþokkarnir! Góðgæti í boði fyrir þá sem þekkja mennina á myndinni.
Ég mun framselja þá til lögreglunnar!

Ég er sumsé komin með stutt ljóst hár og hanakamb!
..ekki láta draslið á myndinni trufla ykkur - segir ALLT um flutninga-stríðsástandið sem hefur ríkt á heimilinu þangað til í gær =)

Ég verð að láta fylgja auglýsingu sem Krummi og Jói voru að gera - og ég og Jói erum að leika í! Hér er hægt að sjá hana - Hérna er svo kvikmyndahátíðin sem auglýsingin er fyrir =)

Við törtlesdúfurnar fórum út að borða um helgina, þá sjaldan að maður lyftir sér upp. Við ákváðum að fara á Santa María, einn af mínum uppáhalds. Santa María er sumsé ægilega sætur staður, ódýr og ööönaðslega góður - þar sem einvörðungu vinna spænskumælandi þjónar. Þar var þéttsetið enda laugardagskvöld. Þéttsetið, þá meina ég eins og á Stjörnutorginu - borð við borð. Við sátum inni í horni og við hliðina á okkur sest maður, rúmlega fimmtugur.

Við höfum haft það að leik að reyna að slá hvort annað út af laginu, með því meðal annars að segja sláandi hluti og vera með ólæti á almannafæri. Ég hef ekki verið þekkt fyrir að vera tepra og ekki Jói heldur þannig að já, óhætt að segja að margar tilraunir hafa verið misheppnaðar. Þegar maðurinn biður um matseðilinn á eins bjagaðri ensku og mögulegt er fer Jói að reyna að slá mig út af laginu með dónalegum kommentum. Hann auðvitað var ekki að hvísla þar sem ég hafði fyrr í vikunni misst heyrnina tímabundið sökum eyrnasýkingar og var ekki að heyra mjög vel akkúrat þarna. Það sem ég gerði var að tylla hausnum og setja upp smávegis skömmustulegan svip til að gefa til kynna að nú mætti hann hætta, þar sem maðurinn við hliðina á okkur myndi heyra þetta, ég var jafnvel farin að roðna ögn, svo klúr var hann. Jói var handviss um að þetta væri útlendingur og við sættumst á annaðhvort þjóðverji eða frakki þar sem enskan var ekki upp á marga fiska hjá honum blessuðum þegar hann var að panta. Hann hélt því áfram að segja dónalega hluti, lét þjóðfakkann ekkert trufla sig. Við kláruðum að borða, vorum hvergi nærri dönnuð í samtali okkar og þjóðfrakkinn við hliðina á okkur sat sem fastast þrátt fyrir að hafa lokið við að borða löngu á undan okkur. Ég hélt bara að hann væri að drekka í sig stórbrotna íslenska menningu. Þegar ég svo stóð upp þurfti ég að klöngrast framhjá honum og færa borðið hans til að komast út. Eitt augnablik gleymdi ég því að þjóðfrakkinn væri ekki íslendingur og þakkaði pent fyrir mig á íslensku. Mér til ómældrar gleði sagði hann: ,,Verði þér að góðu vænan” og glotti.

Já, óhætt að segja að þetta var eitt vandræðalegasta augnablik lífs míns - ég fölnaði. Ég hneig næstum niður úr hlátri úti á gangstétt fyrir utan staðinn - kjánahrollurinn var ótrúlegur! Kynórar ástmanns míns höfðu verið opinberaðir þarna fyrir manninum sem ekkert sagði - í hátt í klukkutíma sátum við og spjölluðum. Opinberun fyrir manninn sem sat sem fastast eftir að hafa lokið máltíðinni. Manninum sem hugsanlega var með standpínu - þess vegna gat hann ekki staðið upp hið snarasta?

..Hann var greinilega að drekka í sig íslenska kynóra - ekki stórbrotna íslenska menningu.

2-1 fyrir Jóa - hann sló mig duglega út af laginu þarna, þó eiginlega sjálfan sig í leiðinni.

Óhætt að segja að síðustu vikur hafi verið annasamar. Flutningar, parketlögn, hurðauppsetning, málningarvinna, sparsl, tiltekt, fúgun, niðurpökkun, upppökkun svo eitthvað sé nefnt. Ótrúlegt hvað tíminn getur flogið þegar það er gaman! Fellsmúli er sumsé okkar nýja heimili og eru allir guðvelkomnir í kotið að dást að yndislegu EIGNINNI! Mjög ljúft að vera loks skuldari til 40 ára en skuldari er einmitt orðið sem ég setti stafina mína við á skuldabréfinu. Yndislega fólkið sem ég dýrka mest í heimi og er búið að leggja hönd á plóg er:

Ég (ég verð nú að fá að vera með í upptalningunni), JÓI, Mamma, Pabbi, Pabbi, Þorgeir Kristján, Steinunn, Siggi, Patrik Dagur, Ísabella Sól, Ninja Tíbrá, Ásgeir, Friðgeir, Krummi, Júníana, Elísabet, Darri Freyr, Bjarni Jakob, Frikki, Tindur, Björgvin, Andri, Þorleifur, Ásta, Guðný, Helga og Gróa.
Sara og Jón fá knús fyrir andlegan stuðning og almennan hressleika!

Vá það er svo gott að eiga góða að - magnað hvað fólkið manns er frábært, hjartahlýtt og hjálpsamt!

Lífið er sumsé frábært - gjörsamlega ööönaðslegt!

..Ég er búin að hlæja endalaust síðustu vikur af ógleymanlegum mómentum, mismælum og hressleika í framkvæmdunum - ég mun líklegast aldrei geta horft á parketið aftur nema hugsa: sagt skagað!