Ofurhetjur.com

Sumt er mér fyrirmunað að skilja. Til dæmis er mér fyrirmunað að skilja þá staðreynd um sjálfa mig að ég á erfiðara með að vera rúmliggjandi heldur en ég hef átt með flest sem ég hef tekið mér fyrir hendur hingað til í lífinu. Þetta renni stoðum undir það sem ég hef alltaf haldið, ég á bágt með að vera róleg, ég þarf alltaf að vera með eitthvað fyrir stafni, alltaf að vera á ferðinni. Ég er eflaust með einhvern snert af ofvirkni í mér. Mér finnst það reyndar bara ljómandi fínt því ekki finnst mér þessi rúmlega unaðsleg satt best að segja. Ég kýs frekar að vera áfram með ofvirknissnert en að vera letihaugur, það að vera með dass af ofvirkni í blóðinu gerir lífið einfaldlega miklu viðburðaríkara og skemmtilegra.

Þetta er nú samt ekki alslæmt, svona þar sem ég verð að finna jákvæðan punkt í öllu. Mér hefur tekist að klára internetið, lesið allskonar sem mig hefur lengi langað að lesa, lært að nota sjónvarp, hlustað á góða tónlist og sofið fullt sem ég hef átt inni eftir að fimm til sex tímar á sólarhring fóru að kallast lúxus fyrir lifandis löngu. Ég býst fastlega við því að nýja lúxusinn á þessu heimili verði góðir fjórir tímar eftir apríl, þegar við erum komin með tvo gemlinga undir þriggja ára. Mér líður líka smá eins og prinsessu þessa dagana því Jói stjanar alveg við mig. Það er nú svosem ekki slæmt fyrir hann að eiga tvær prinsessur til að stjana við, bráðum fáum við að vita hvort hann verður alsettur skvísum eða hvort vísitöluheimilið í Fellsmúla mun hafa jafna kynjaskiptingu. Spennó spennó!

Baðherbergisframkvæmdir hafa gengið upp og ofan, auðvitað kemur alltaf upp allskonar sem enginn gat séð fyrir um, það fylgir þessu bara. Margt sem hefur látið mig æla meira en vanalega og margt sem hefur fengið mig til að hlæja ógeðslega mikið. Við erum sumsé, eftir mikið vesen, komin með baðkarið góða inn á baðherbergi. Það hefur staðið í stofunni upp á síðkastið. Þvílíkur unaður að fara í þetta stórkostlega nuddbaðkar! Við erum sko öll sammála um að hafa valið hið fullkomna bað enda ákveðinn höfuðverkur að finna bað sem okkur öllum líkaði vel við. Mér hefur hreinlega aldrei liðið jafn vel á nokkrum stað eins og hérna heima núna, það er hiti í gólfum, komin upp jólaljós sem veita unaðslega hlýju og við loksins búin að rýma eldhúsið og stofuna mestmegnis en íbúðin var öll alsett framkvæmdaverkfærum og nýjum græjum. Íbúðin verður vonandi fullbúin með öllu um jólin! Íbúðin okkar er ekki lengur bara íbúðin okkar heldur svo innilega heimilið okkar og alveg hreint frábært heimili. Enn er samt margt eftir en mesta vesenið yfirstaðið. Ótrúlegt samt hvað aðlögunarhæfni manns er mikil, auðvelt að aðlagast því að hafa til dæmis ekki vatnskassa á klósettinu (þannig er það núna hér heima) og þurfa því að setja alltaf vatn í fötu og sturta þannig niður. Ninju finnst þetta allt saman ægilega spennandi og nefnir hamingju sína yfir hlýja gólfinu oft á dag. Henni finnst gólfhitinn það frábær að hún teymdi manninn sem kom hér í gær til að kíkja á blöndunartæki sem ekki virkuðu inn á bað og vildi endilega fá að taka hann úr sokkunum svo hann myndi nú finna góða gólfið og svo mátti hann alveg endilega prófa fína baðið. Manninum fannst þetta ægilega fyndið allt saman og mér fannst þetta ögn vandræðalegt en hefði verið töluvert vandræðalegra hefði hann þáð góða boðið hennar Ninju um að fara úr sokkunum og tippla hér á tánum og skella sér svo í kósý bað.

Það er almennur samdráttur í samfélaginu og greinilega einnig hjá mér.

Líðanin er ekki búin að vera sem best upp á síðkastið. Líðanin er jú búin að vera ægilega fín en barnið, litla krúttið í bumbunni er ekki sem hressast með ofvirku móður sína. Ég er algjörlega hætt að gera allt heima, Jói sér um allt. Ég bara er í rólegheitum allan daginn. Reyni mitt allra besta við að vera í rólegheitum í vinnunni líka, sumsé ekki hlaupandi um. Samdrættirnir virðast ekkert á undanhaldi heldur frekar að aukast. Læknastéttin hefur það ráð eitt að ég fari í algjöra hvíld, hætti að vinna og sjái hvort þetta skánar.

Ég vona nú samt að ég geti unnið sem lengst en ef þetta fer ekki að skána þá þarf ég bara að hlýða læknum og hætta að vinna og fara í algjöra hvíld. Jói er á því að þetta barn sé jafn mikill tjillari og hann og vilji því fá sín rólegheit.

Annars er þetta afar alvarlegt því ef ég passa mig ekki þá fer ég af stað í fæðingu og barninu verður ekki bjargað þar sem ég er bara komin 17 vikur og barnið hvergi nærri tilbúið til að koma í heiminn. Ég fann það samt í gær þegar samdrættirnir voru orðnir töluvert meira en góðu hófi gegnir þegar ég var eitthvað að vesenast, ekki að hlífa mér nóg og þá um leið og ég lagðist útaf og náði algjörri slökun, duttu þeir niður. Ég var þá, áður en ég lagðist niður og slakaði algjörlega á, farin að halda að ég þyrfti að fara upp á deild. Ég er núna að bíða eftir að læknirinn minn hringi í mig til að segja mér hvað henni finnst að ég eigi að gera akkúrat núna eftir að hún er búin að líta á allar niðurstöður úr rannsóknum, hvort ég eigi að taka mér smá frí í vinnunni til að byrja með og sjá hvort þetta skánar eða hvort ég þurfi að gera eitthvað drastískara, eins og að leggjast inn á spítalann sem ég vil alls alls ekki.

Ég er alveg hreint endalaust ánægð hvað Jói er góður við mig, mér finnst þetta ægilega skrítið og finnst alltaf eins og allir séu að passa aðeins of vel upp á mig, fannst læknarnir aðeins of brúnaþungir en um leið og ég er aðeins of mikið á ferðinni, finn ég strax útaf hverju ég þarf að vera róleg. Þetta er samt svo allt annað en að vera lasin, því mér líður alveg hreint ljómandi vel, fyrir utan þetta. Það fer mér bara ekkert sérstaklega vel að vera róleg, ég hef aldrei kunnað á það. Þetta er kannski bara mín leið í lífinu til að læra almennilega afslöppun.

Ég hlakka svo til að fá að vita kynið! Ennþá meira auðvitað til að knúsa krúttið! Ninja er líka svo spennt, það má samt ekkert tala um að þetta sé stelpa eða strákur því þetta er LITLA BARNIÐ HENNAR! Hún er svo góð og yndisleg þessi dúlla, alltaf syngjandi og spjallandi. Hún og Patrik eru alltaf að spá í þessu með litla barnið, hvernig það verði nú eiginlega, hvort það skæli mikið og hversu agnarsmátt það verður. Ninja lítur svo upp til Patriks að hún er farin að einbeita sér ægilega að því að segja flott R eins og hann gerir, þarf líka alltaf að vera með tígó eins og Ísabella. Þessar dúllur, þau eru auðvitað bestustu bestu vinir í heiminum!

Ég er búin að vera illa fyrirkölluð síðustu daga sökum hita, slappleika, ótímabærra samdrátta og óþæginda. Ég þarf því að taka því rólega og er að gera mitt allra besta til að hlýða þeim fyrirmælum ljósmæðra en það er bara svo ægilega leiðinlegt að liggja uppi í rúmi allan daginn. Á morgun ætla ég þó að rísa úr rekkju og fara aftur í vinnuna. Þá verð ég þó að hafa mig hæga hérna heima við og hætta þessari endalausu ofvirkni sem alltaf hefur heltekið mig. Ég þarf víst að leggja ofvirknina á hilluna í smá tíma, svona rétt á meðan barnið er að hóta móður sinni með samdráttum sem ekki eru þægilegir eða góðir fyrir krílið.

Í gær var Jói á námskeiði og ég fann þessa líka kunnuglegu löngun í sælgæti, ég fór á stjá og snöflaði hér um alla íbúð í leit af einhverju sykursætu. Ég vissi af því að ég hafði keypt pez fyrir ástkæra dóttur mína í Bónus um daginn og það átti að leynast einhversstaðar pakki eða svo af slíkum sætindum. Ég snéri öllu við í leit minni af sykrinum mínum, reyndi að þefa hann uppi. Þegar ég var búin að tæta hér allt upp úr öllum skúffum og orðin ævareið við sjálfa mig að muna ekki hvað ég gerði við pez barnsins rann upp fyrir mér ljós. Ég skyndilega áttaði mig á því að þetta gat nú ekki verið eðlilegt, ég var eins og fíkill í leit af hvurslags vímu. Ég ákvað því í þessu geðsýkiskasti mínu að hætta leit minni og senda ástmanni mínum smáskilaboð um að hann yrði nú að gleðja mig með smávegis sælgæti í lok dags. Það gerði hann að sjálfsögðu. Magnað hvað það að vera með barn í maganum breytir öllum manns fæðuþörfum og löngunum. Stundum hreinlega er ekkert raunhæft að langa einvörðungu í perur um miðja nótt. Þegar líkaminn gjörsamlega öskrar á sykur er það nú líklegast eitthvað tengt barninu eða blóðsykursstatus mínum og það sama gildir að sjálfsögðu þegar það eina sem hægt er að borða eru appelsínur og ekkert annað, þá vantar kroppinn líklegast cvítamín. Svona er meðgangan skemmtileg. Mögnuð vél þessi líkami, finnur alltaf leið til að fá það sem mann í raun vantar mest af öllu og setur barnið í fyrsta sæti, ég er gjörsamlega heilluð! Ég held barasta að ég gangi með lítinn grís, lítinn nammigrís.